Miejska Biblioteka Publiczna Galeria Książki w Oświęcimiu przygotowała 3. Dyktando w Galerii Książki, w ramach Międzynarodowego Dnia Języka Ojczystego. Organizatorzy zapraszają mieszkańców Oświęcimia i powiatu oświęcimskiego, którzy chcą sprawdzić ortografię i interpunkcję w praktyce. Dyktando zaplanowano w piątek 20 lutego 2026 roku, o godz. 16.30, w Auli św. Wawrzyńca przy ul. Nojego 2B, w budynku biblioteki. Udział jest bezpłatny, a zwycięzca otrzyma bon zakupowy o wartości 500 złotych, miejsca drugie i trzecie dostaną nagrody rzeczowe. Zgłoszenia biblioteka przyjmuje od 27 stycznia do 12 lutego 2026 roku. Warunek udziału jest prosty, uczestnik wypełnia formularz, wysyła go e mailem na adres mbp@mbp-oswiecim.pl i czeka na potwierdzenie zakwalifikowania. W dyktandzie mogą wystartować osoby, które w 2026 roku kończą 18 lat. Organizatorzy wykluczyli absolwentów filologii polskiej z tytułem magistra lub licencjata oraz pracowników naukowych z tego zakresu, nie mogą też startować organizatorzy konkursu. Regulamin precyzuje zasady pracy na sali. Uczestnicy piszą na kartkach oznaczonych numerem identyfikacyjnym, nie korzystają z telefonów ani żadnych pomocy, a poprawki nanoszą przez skreślenie błędnego wyrazu i dopisanie wersji poprawnej. Jury oceni zarówno ortografię, jak i interpunkcję. Jeśli kilka osób uzyska taki sam wynik, organizatorzy mogą przeprowadzić dogrywkę. Biblioteka łączy dyktando ze spotkaniem literackim. Tuż po konkursie organizatorzy zapraszają na rozmowę o poezji współczesnej z dr. Jakubem Kornhauserem, literaturoznawcą, poetą i tłumaczem związanym z Uniwersytetem Jagiellońskim. Spotkanie ma dotyczyć tego, jak działa język poezji dziś, także w formach takich jak slam, ready made czy blackout. Wstęp na spotkanie jest wolny. Wyniki dyktanda biblioteka zapowiada na 23 lutego 2026 roku, na swojej stronie i w mediach społecznościowych, a nagrody laureaci odbiorą w bibliotece. Regulamin i formularz zgłoszeniowy do pobrania na stronie mbp-oswiecim.pl Żachliwy pisarz z Rzeżewa-Morzyc miał chętkę w Alei się położyć.  Rzecz jednak nie była taka prosta, bo trzeba niełatwym kryteriom sprostać. Idea Alei wszakże wskazuje, że tylko wybitnych honoruje. Pisarzy, którzy z twórczością swoją pozostać w pamięci się nie boją.  Wyjął więc żółtobrązowy kajet by sprawdzić czy się w ogóle nadaje. W nim rzeżewianin spisał reportaże. Czy warte Alei? To się okaże.  W pierwszym opisał bachiczną hulankę, organizowaną w Nysie przez Azerbejdżankę. W drugim naprędce historia spisana, jak hoży hunctwot codziennie z rana, na łapu-capu rzuca gazetami, niszcząc przy tym rozkładówkę z ważnymi treściami.  W trzecim niby-uczony, profesor z Sorbony, czasu zmitrężył co niemiara. Badał, przeliczał, dedukował, ileż to piasku mieści Sahara. Pszenżyto ukryte w stuipółletnim garażu, tematem piątego było reportażu.  Naówczas chybaby nikt nie uwierzył, że takie zboże w garażu leży.  Rozsrożona mieszkanka Murzasichla, niebosiężny krzyk wydała,  bo oto wioska podhalańska się z Małopolski wypisała. Z półuśmiechem, chcąc nie chcąc, ale w okamgnieniu spisał reporter historię z duszą na ramieniu.  Heroiczna superkobieta wszech czasów struchlała na widok małego pająka.  W Horyńcu-Zdroju rzecz miejsce miała, w ósmym reportażu stronę dostała.  Aliaż tych wszystkich reportaży miszmasz kompletny prezentuje.  Kilkudziesięciostronicowy zbiorek – a pisarz Alei oczekuje? Pochyl się panie reporterze nad zacnym dorobkiem Alei Pisarzy, przedzierzgnij się w krytyka, dostrzeż z czym twoja twórczość się boryka. Bo oto za wzór tobie stawiamy teksty wybitnych reportaży, awantaż znaczny one mają, literaturze kierunek nadają. Ni stąd, ni zowąd pomyślał szczerze, jest najważniejsze, że w siebie wierzę! Chałtura jednak to moje pisanie, niech ono lepiej w szufladzie zostanie!