Organizatorzy połączyli rozmowę o pamięci i odpowiedzialności z mocnym, scenicznym gestem, który nadał zapiskom osobisty, rodzinny wymiar. „Dzisiejsze spotkanie jest zaproszeniem do uważnego wsłuchania się w historię jednostki, która staje się głosem całego pokolenia” – mówił ks. Dariusz Chrostowski. W wydarzenie włączył się Konsul Generalny Węgier w Krakowie dr Tibor Gerencsér. W swoim wystąpieniu przypomniał o ciężarze miejsca i odpowiedzialności, jaka spada na tych, którzy słuchają świadectw.  „Zadaniem dziadków jest opowiadanie historii, a zadaniem wnuków, słuchanie” – powiedział dr Tibor Gerencsér. Zwrócił też uwagę, że Auschwitz pozostaje największym cmentarzem ludności węgierskiej poza granicami Węgier. Wątek historyczny uporządkowała dr hab. Dorota Sula z Muzeum Gross Rosen w Rogoźnicy, osadzając dziennik w realiach KL Groß Rosen i podobozu Hochweiler. Ten kontekst prowadził wprost do najważniejszego punktu programu, fragmentu monodramu „Akta Babilonu”. Na scenie stanęła Andrea Fullajtár, węgierska aktorka i wnuczka Olgi Galló. Jej interpretacja nie tylko przywołała tekst, ale też pokazała, jak pamięć przechodzi z rąk do rąk, z zapisków do głosu, z historii do emocji. Po prezentacji aktorka rozmawiała z publicznością o pracy nad monodramem i o tym, jak sztuka potrafi przenosić ciężar świadectwa do współczesnego świata. Olga Galló, węgierska Żydówka deportowana w 1944 roku, trafiła najpierw do KL Auschwitz, potem do KL Gross Rosen, Hochweiler. W obozie prowadziła szczegółowe zapiski o codzienności i mechanizmach terroru. Po wojnie opublikowano je jako „Dziesięć miesięcy w Babilonie”, a pełna, nieocenzurowana wersja dziennika ukazała się w 2025 roku.